Waarom je buitenverwarmers steeds kapotgaan (en hoe je dit kunt oplossen)
Als je ooit een terrasbar hebt geëxploiteerd, weet je hoe het gaat. Je koopt een aantal infraroodverwarmers om de klanten tevreden te houden. Maar halverwege het seizoen zijn er al veel verwarmers kapot.
Het gebeurt meestal op dezelfde manier: de verwarmingsonderdelen worden extreem heet, de lucht is vochtig, en de verbinding waar het draadje in het onderdeel komt, breekt. Zodra deze verbinding kapotgaat, kan vocht naar binnen dringen. Hierdoor ontstaat er een kortsluiting, komt er rook vrij en is de verwarmer kapot.
Het probleem is de ‘rekbaarheid’ van de materialen.
Elke keer dat de verwarmer aan- en uitgaat, zetten de materialen uit en inkorten ze. Gewone lijm kan dit niet bijhouden. De lijm wordt broos, valt eraf en er ontstaan openingen.
Ik zie dit vaak met goedkope producten voor consumenten. Ze smeren gewoon wat lijm op het draadje en denken dat het genoeg is. Maar hitte maakt de isolatie hard. Uiteindelijk kan zelfs een lichte windvlaag of een kleine schok de verbinding beschadigen. Dan is het afgelopen.
Om dit te voorkomen, gebruiken we speciale siliconen en andere materialen die samen met de kwarts- of keramiektubus bewegen. Hierdoor blijft de verwarmer luchtdicht, zelfs wanneer hij op maximale kracht werkt.
Het gaat niet alleen om een rubberen dop.
Waterdichtheid bereiken is moeilijk. Als de verbinding niet perfect is, vindt er een soort ‘capillaire werking’ plaats: de verwarmer ‘zuigt’ water rechtstreeks in de elektrische contactpunten. Dit leidt tot oxidatie, waardoor er weer meer hitte wordt gegenereerd. Hierdoor smelt de isolatie. Het is een vicieuze cirkel die eindigt met een kapotte verwarmer.
Daarom wikkelen we de draadjes in fluoropolymeer of glasvezel. Deze materialen kunnen de hitte en zonneschijn doorstaan zonder te smelten.
De eerlijke waarheid over de kosten.
Het is waar: het juiste proces duurt langer. Je kunt deze werkzaamheden niet zomaar laten doen door een machine met een ‘lijmautomaat’. Er moet iemand zijn die ervoor zorgt dat er geen luchtbellen in het materiaal terechtkomen.
Het kost wat meer per verwarmer. Maar als je deze stap overslaat om geld te besparen, zul je later veel meer uitgeven aan boze klanten en retournerde verwarmers wanneer het regenseizoen begint.